saçmalama kız!

valla ne diyim ayol.baktım baktım açtım sayfayı bir türlü yazamadım.insan bazen konuşamıyor bazen yazamıyor bazen ikisinide yapamıyor ya  hah işte ben tam o durumdaydım.'dıydım' diyerek bitmiş gibi davransamda haaala o durumdayım ki anlaşıldığı üzere hala yazamıyorum.kendimi o kadar tekrar ediyorum ki dönüp dolaşıp eski yazılarımı okuyup 'bişey değişmemiş lan' deyip yazmaktan vazgeçiyorum.sonuçta bir günlük, bir iç hesaplaşma , kendinle dalga geçme diye yüklendiğim bu sayfadan bile kaçar olduktan sonra.artık siz düşünün gerisini.kendimden ne kadar kaçar oldum ne kadar görmezden geldim. tamda bunları yazarken sezen aksu'nun 'iş işten geçti olamayız artık eskisi gibi' sözleriyle hüznüme hüzün kattım iyi mi? sen görkem!  iç seslerinle bile  artık konuşamazken kiiiii onlar benim canlarımdı .salaklardı, karamsarlardı bazende çok saçma bir iyimserlik doluydular ama bendiler be.artık onlar bile yok ,bir uğultu bir boşluk anlamadım gitti. 'konuşsanıza lan' diyorum . tık yok........ en fazla o salak espri yapıp kendi kendine gülen en denyo iç sesim kalakaldı.iç seslerimi özledim. bu hayata alışıp yok ettiğim , bir bir terkettiğim,artık isyan etmeyen,kabullenmiş,alışmış sesimi sevmiyorum.karmaşıklığımı seviyorum.iç seslerim geri dönün bana ne olur!.böyle insan olamıyorum...

insanın kendisiyle çelişmesi kötü birşeymidir.değildir tabiki.en kötü ,en edepsiz ,en iyi ,en ahlaklı,en komik ,en soğuk , en karamsar, en iyimser......bir şeylerin eni olmak hatta ensizi ve densizi olmak bile iyiydi.

uff ne diyimki seslerim geri gelin.

gelin lan!

susheela Raman dinleyelim  what silence said